Fanzinit(ικ)a Τραγούδι(α).

Εισαγωγή, όχι και τόσο σύντομη, το ξέρω από τώρα.

Άργησα, κι αυτό το ξέρω, αλλά επέστρεψα με υλικό μπόλικο.

Αυτό που ακολουθεί είναι όλο ένα τραγούδι, που μέσα του έχει 5 αν μετρήσουμε και το intro-outro ως ένα.
Aνεβαίνει σε δύο μέρη απλά για τεχνικούς λόγους και για την ευκολία ακρόασης, στην πραγματικότητα το κάθε τραγούδι εξελίσσεται μέσα στο άλλο.

Ξεκίνησα λοιπόν να γράψω κάτι καθότι είχα όρεξη, και η αρχική σκέψη είχε μέσα της μόνο το (2) και το "αντί εισαγωγής" του fanzinita, αφού πρώτα φυσικά πήρα την άδειά του, καθώς δεν ήμουν σε kalokairisapilas φάση.

Άρχισα το intro με ένα μουσικό κουτί που μου έχει χαρίσει ο uhuru και μετά είπα να ινταστριαλίσω/νοϊζίσω λίγο. Πριν πάω στη συναυλία των neubauten.

Ετσι εξελίχθηκε το "αντί εισαγωγής" πάνω σε μπουκάλια μπύρας που έπαιζαν 2 νότες, μία γραμμή στο μπάσο (που σε κανένα μέρος δεν είναι "καθαρό") κι από πίσω σε ρόλο κρουστών έχω χρησιμοποιήσει ένα ποτήρι, ένα καπάκι κατσαρόλας, την πλάτη της καρέκλας μου, ένα κουτί κι ένα άδειο μπουκάλι νερού .
Κι επειδή χωρίς λίγο "πείραγμα" και λίγο εφέ δε γινότανε, παρόλο που μέχρι τώρα το απέφευγα, σε αυτό το κομμάτι είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιώ εφέ, δεν ξέρω αν θα συνεχίσω.

Αρχικά δεν χρησιμοποιούσα αφενός γιατί τα εφέ που έχω δε μου πολυαρέσουν, αφετέρου ξέρω ότι ακόμα θα έπαιζα με τα βάθια και τα ντιλέγια, ειδικά στα πρώτα 4 kalokairosapiσμένα τραγούδια που ανέβασα.

Παρακάτω...

Κατά τη διάρκεια ενορχήστρωσης και ηχογράφησης, είδα ότι αυτό που έκανα είχε συνέχεια, με πήγαινε μόνο του κάπου, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά όπως μου βγήκε με βάση τα ποιήματα του φ@ν ζην.

Αν και είχα την αίσθηση της συνέχειας λοιπόν καθ όλη τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, πλέον μπορώ να πω ότι εκτός από συνεχόμενο είναι και με ένα δικό του τρόπο κυκλικό, ή τουλάχιστον έτσι το εκλαμβάνω εγώ.

Αυτά τα όχι ολίγα και τέρμα με το μπλα μπλα.

(2), αντί εισαγωγής, Motives -κινητροποιημένος-

(2)

Μοναχικός και απόμακρος
προσωρινά μονάχα ερημίτης
μα και πραγματικά μαζί με άλλους
ανθρώπους φυλαγμένους στην ψυχή μου
εκεί με τις πολύτιμες στιγμές μου
που τους κουβαλώ μαζί σαν παραστάσεις


αντί εισαγωγής

ο μπάτσος είναι μπάτσος
ένστολη λωποδύτισσα η Δημοκρατία
η σφαίρα δε γυρίζει πίσω
με οργή μποτιλιάρισαν οι δρόμοι
τα πεζοδρόμια αναζητούν κεφάλια
χαφιέδων, παπάδων και πολιτικών
ραγίσαν οι βιτρίνες της μοιρολατρίας
φλεγόμενα άστρα της Βηθλεέμ οι τράπεζες
η εξέγερση στόλισε γιορτινά την πόλη
τα Χριστόυγεννα αναβάλλονται επ' αόριστον


Motives*
-κινητροποιημένος-

Η ζωή είναι μια διαρκής δολοφονία
που για να την διαπράξεις
πρέπει να 'χεις ισχυρά κίνητρα

Θα παρατείνω επ' αόριστον λοιπόν
το δολοφονικό μου ένστικτο της ζήσης
-φιδίσιο ανακάτεμα ύπαρξης κι ανυπαρξίας-
καλύτερα να πάω μια και καλή από ζωή
παρά να αργοσβήνω από θάνατο και πλήξη




2χ2, Ασυμφιλίωτος, (2)

2χ2

Δυο-δυο ανέβηκα τα σκαλιά
και από τον ενθουσιασμό μου
γρήγορα έχασα το μέτρημα των ορόφων

Έφτασα στο κατώφλι του έρωτα

και μόνο όταν η ράχη μου
αντίστροφα μέτρησε τα σκαλιά,
κουτρουβαλώντας,
κατάλαβα πόσο ψηλά είχα φτάσει

Δυο-δυο ανέβηκα τα σκαλιά
και από τον ενθουσιασμό μου
γρήγορα έχασα το μέτρημα των ορόφων


Ασυμφιλίωτος

Ολόκληρος
μ εκκρεμότητα
ι υπόσχεση ανεκπλήρωτη
α κομματιασμένη επιθυμία

Και ο λογισμός ένας ατέλειωτος καυγάς,

η συνείδηση μια ναυμαχία

Και αυτή η εσωτερική αντιπαλότητα
η με τον εαυτό της πυγμαχία
ωστικό κύμα

μελαγχολία

...κύηση

(2)

Μοναχικός και απόμακρος
προσωρινά μονάχα ερημίτης
μα και πραγματικά μαζί με άλλους
ανθρώπους φυλαγμένους στην ψυχή μου
εκεί με τις πολύτιμες στιγμές μου
που τους κουβαλώ μαζί σαν παραστάσεις

όπου κι αν είμαι
σε κάθε συγκίνηση μου
αναζητώ το βλέμμα τους
για να την μοιραστώ μαζί τους

Ολόκληρο το φ@ν ζην από όπου πάρθηκαν οι στίχοι θα το βρείτε ΕΔΩ!

Νιώθω ότι έχω ένα "υπόλοιπο" με στίχους από εκεί, αλλά ακόμα δεν είναι σχηματισμένο στο μυαλό μου.
Σε εκκρεμότητα παραμένουν επίσης και κάποια από το kalokairisapilas, δεν ξέρω αν θα είναι τα επόμενα, ούτε και πότε θα αναρτηθούν τα όποια επόμενα, μέχρι τότε, ελπίζω να σας αρέσει αυτό(α).

Κι αφήστε ότι έχετε ευχαρίστηση...

160 Χαρακτήρες.

Ερωτική εξομολόγηση σε160χαρακτήρες κ μία ψυχρή οθόνη;Χωρίς επαφή,αισθητηριακά κενό,πως πετάμε έτσι ότι νιώθουμε;Γαμώ την τεχνολογία μου!Σε ερωτεύτηκα,στο είπα;

Ηχοληπτικό Ποιηματάκι.

Οι πεταλουδίτσες πετάνε, τα πουλάκια κελαηδάνε, τα παιδάκια τραγουδάνε.
Μι μπε μολ σε ασρπισμό.
Οι πεταλουδίτσες πετάνε, τα πουλάκια κελαηδάνε, τα παιδάκια τραγουδάνε, μαζί κι εγώ στο ρυθμό του φέιμ στόρυ.
Μι μινόρε εβδόμης.
Ξυπνάω στοιχειωμένος από πνεύματα κι εφιάλτες, γαμημένες μέρες, ξάγρυπνες νύχτες, πονοκέφαλος μεταλικός.
Σι μινόρε εβδόμης.
Ντο μινόρε η συγχορδία που παίζω μονότονα ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου, καπνίζοντας, με τη δυσοσμία της ανίας.

Ανέλυσε τις στιγμές και τραγούδησέ τις.
Μακάρι να είχα μία κιθάρα εδώ.
Αρμονική μι χωρίς φέιντ άουτ.

Τρελένομαι, μαζέψτε τις συχνότητες που μου τρυπάν τα αυτιά.
Ένα λόου κατ στον πόθο, ένα χάι κατ στη ματαιότητα και δέκα ντι-μπί πάνω στους 2.000 κύκλους της βλακείας.

Καταστροφή!

Κομπρεσάρεις λίγο τη χαρά να την μαζέψεις και βάζεις αρκετό ρεβέρμπ στα πίσω σαράουντ μαζί με μπόλικο ντιλέι της μιζέριας μας.
Πανάρεις τη συνείδησή σου στο κέντρο, στερεοφωνικά την πορεία της ζωής σου και πυροβολείς με γκέιτ, να πνίγονται οι κραυγές.
Οι κραυγές όλες στο σαμπ μόνο, τίγκα στο θεό, να τρίζουν τα πόδια σου.
Το γέλιο σου από το σώμα σου.
Κάποιος να καλέσει ασθενοφόρο, και τους μπάτσους με την πυροσβεστική.

Χωρίς σειρήνες, τόση δουλειά έκανα!




...κι αφήστε ότι έχετε ευχαρίστηση.
Υ.Γ. Κάντε άμα γουστάρετε και μία βόλτα από το καινούριο μου μπλογκ...

Πάρε Να 'χεις ΠουΣουΚού!

Δες τώρα αγαπημένε/η επισκέπτη/ρια για να κανονίσεις κι εσύ, μη λες μετά ότι δεν ήξερες, δεν πρόλαβες, είχες κανονίσει.
2ημεράκι σούπερ, να βρεθούμε, να ακούσουμε, να τα πούμε, να τα πιούμε, να γουστάρουμε.

ΑΝΑΒΛΗΘΗΚΕ!

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΕΔΩ

Και συνεχίζουμε την κυριακή ακάθεκτοι.
Ντάξει, κανονικά δε μου πάει να προβάλλω εκδηλώσεις με αντίτιμο, αλλά επειδή έχουμε και κάποιες (μικρές) αντιφάσεις, ας ξεκινήσω με αυτήν, που γίνεται και για σημαντικό σκοπό, και δεν είναι "άντε να γουστάρουμε", απλά!

ΕΔΩ αν θες να τσεκάρεις ποιός είναι ο Σίμος, και τι παίζει γενικά... γιατί εμείς καλά περνάμε με τις μουσικές, αλλά κάποιοι εξοντώνονται καθημερινά.
Με περισσότερη ένταση, με περισσότερη βία, με περισσότερη μανία...



Κλικ πάνω στις αφίσες για μεγέθυνση.

Namaste Πάλι...

Άντε και καλή χρονιά, το καλοκαίρι τελείωσε, επιτέλους.

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δε μου καθότανε ιδιαίτερα καλά το καλοκαίρι για κάποιο λόγο, γενικότερα έχω ένα θέμα με τις γιορτές και τις αργίες (μαθητικό κατάλοιπο να συγκαταλέγω και το καλοκαίρι σε αυτές).

Ελαφρώς απογοητευμένος από την «εποχιακή πολιτική μου στέγη», σε σημείο αποχής δηλαδή, καθώς κάποια πράγματα δυσκολεύομαι να τα διαπραγματευτώ και τα θεωρώ αυτονόητα… αλλά πάντα με -μερικούς- ανθρώπους που τους θεωρώ φίλους και συντρόφους να με «εμποδίζουν» να την ξεγράψω και να πω δε με νοιάζει.

Ελπίζω να το παλέψουν λίγο περισσότερο, για να το ξαναπαλέψουμε μαζί όταν ξαναβρεθώ εκεί.

Σχετικό – άσχετο: αντιγράφω από «Το χειρόγραφο της Ρωξάνης» του Σκούρτη, όχι επειδή το θεωρώ τίποτα συγκλονιστικό (θα πρότεινα πολύ ευκολότερα τα «Πήδημα Θανάτου», «Ο Τελευταίος», «ΟΚίλλερ», «Μανιφέστο», «Μια Φορά Ήταν Ένας Μόνος Του (Μπάρμπα Τζωρτζ)», ή το θεατρικό «Οι Εκτελεστές»), αλλά επειδή αυτό ήταν ένα από τα καλοκαιρινά μου αναγνώσματα και μου είπε κάτι…

Ναι, προφανώς μου αρέσει ο Σκούρτης.

Είναι και κάπως συναισθηματικό το ζήτημα, ο τύπος ήταν η αιτία που ξεκίνησα να διαβάζω και σταμάτησα να σιχαίνομαι τα βιβλία.

«….Τι θέλω να πω; Ότι με το να αρνείσαι αυτό τον κόσμο όπως έχει, να τον πολεμάς και να θες να τον αλλάξεις, δε σημαίνει πως, άντε, είσαι και έτοιμος να το κατορθώσεις. Και το Πρότυπο που σ’ έχει αναθρέψει και το ‘χεις μέσα σου και το αναπαράγεις στην καθημερινή σου προσωπική ζωή; Τι θα πει κομμουνιστής* ο οποίος προπαγανδίζει την ελευθερία, τη στιγμή που ο ίδιος ζει μέσα σε δεσμά που τον πνίγουν; Που, από τη μία, παροτρύνει τους νέους* σε «νέου τύπου» ανθρώπινες σχέσεις, ενώ ο ίδιος ζει μέσα στις παλιές; Που οραματίζεται ένα κόσμο όμορφο, όπου οι άνθρωποι θα παίζουνε κυνηγητό με την ευτυχία, και ο ίδιος ζει μες στη μιζέρια των ανταγωνιστικών ερωτικών* σχέσεων; Με ποια διαστρέβλωση των νοημάτων θα πείσει ένας κομμουνιστής μιλώντας για «ελευθερία στον έρωτα*» όταν ο ίδιος είναι –και το ξέρει πολύ καλά- ανήμπορος να τη ζήσει πρώτα για τον εαυτό του;

…..Σημασία έχει από κει και πέρα τι κάνεις. Ποιες είναι στην ουσία οι βαθιές επιλογές σου, Όχι μόνο μέσα στο Κόμμα* αλλά κι έξω. Πόσο ξεφεύγεις απ’ τις προκαταλήψεις της «παλιάς ζωής» και πόσο αντέχεις –θέμα αντοχής είναι- τις επιταγές της «καινούριας». Κομμουνισμός* δεν είναι μία έννοια μέσα στην Ιστορία. Είναι το περιεχόμενο της καθημερινής δράσης προς το καινούριο.

…..Είναι σύγκρουση με τις αντιθέσεις.»

Δική μου σημείωση, όπου *= όχι απαραίτητα.

Επίσης δεν πιστεύω ότι είναι θέμα αντοχής, αλλά μου φάνηκε ενδιαφέρον το απόσπασμα παρά τις όποιες διαφωνίες ή αλλαγές είχα στο μυαλό μου όταν το διάβασα.

Κι επειδή θέλω να πω και μουσικά κάτι, θα προτείνω το Dust του Peter Murphy.

Απλά δισκάρα. Το άκουσα πάλι χτες μετά από καιρό και με έστειλε όπως την πρώτη φορά.

Επίσης θα προτείνω να κατεβάσετε τη συλλογή mediBALKANterranean που έφτιαξε ο φίλτατος φανζινίτας ρόζας, από το μπλογκ του.

Πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα θα βρείτε να ακούσετε, σας το υπόσχομαι!

Υ.γ. Για περισσότερες μελοποιήσεις θα πρέπει να περιμένετε λίγο ακόμα… Και ο χρόνος ως γνωστόν είναι κάτι σχετικό.

Locus Delicti : Melquiades

Κι αυτό είναι το έκτο κομμάτι...και πιθανόν το τελευταίο για το καλοκαίρι.
Τα πουλάκια κελαηδούνε, τα κύματα σκάνε τρυφερά στην ακροθαλασσιά, ο ήλιος καίει και για μας τους γκέι, κι άλλα τέτοια ρομαντικά τέλος πάντων, τα οποία καταλήγουν στο ότι δε νομίζω να είναι πολλά ακόμα τα ψωμιά μου στην πρωτεύουσα!
Δεν ξέρω πότε ακριβώς φεύγω και πως, ξέρω όμως πως όποτε έχω νετ και κάτι να γράψω/ανεβάσω, θα το κάνω.

Ξέρω επίσης πως υπάρχουν άλλα 2 κομμάτια που περιμένουν να δουλευτούν, το ένα σχεδόν έτοιμο -ίσως να προλάβω να το τελειώσω πριν φύγω-, και 1-2 ιδέες ακόμα που νομίζω πως έχουν μέλλον.
Έτσι, να κάνουμε και το μάρκετινγκ για το φθινόπωρο! Αμέεεεε!

Τέλος πάντων, μέχρι το επόμενο, όποτε κι αν είναι αυτό...

LOCUS DELICTI: MELQUIADES

στο καφέ που βρεθήκαμε χθες
τώρα μαζεύτηκαν πολλοί περαστικοί
σταμάτησα κι εγώ με τους ρεπόρτερς
ν' ακούσω για ένα εγκλημα απεχθές

POLICE LINE - DO NOT CROSS

ένα όργανο με άσπρη κιμωλία
σκιτσάρει ένα περίγραμμα οικείο
κι ένας νεαρός αστυνόμος
δέκατη τρίτη επιλογή
την είχε βάλει τη σχολή
στο μηχανογραφικό του

-Περάστε πίσω κύριε
δεν υπάρχει τίποτα να δείτε

-Κάνε στην άκρη ρε καριόλη
που θα μου πεις εμένα αν υπάρχει

εγώ
είμαι το πτώμα

Από τα εικοσιτέσσερα σονέτα για την πολιτική διαχείριση της ερωτικής απελπισίας


Κι αφήστε ότι έχετε ευχαρίστηση.

Σόδομα.

Το μοναδικό κομμάτι έως τώρα που γράφτηκε στην κιθάρα.
Πιο τραγουδιστά πράγματα εφεξής, με τις όποιες προβληματικές μπορεί αυτό να έχει όταν είμαι εγώ αυτός που τραγουδάει...

ΣΟΔΟΜΑ

Θα είμαι πάντα κοντά σου μου φώναξες
αν και είχα μάθει ν΄ ακούω τη σιωπή σου
και εξάλλου φωνάζει συνήθως όποιος απομακρύνεται.

Θα είμαι πάντα κοντά σου επανέλαβες
εκτός αν δεν μπορώ
ή δεν έχω χρόνο
ή δεν έχω διάθεση
ή δεν ξέρω πως
ή αν βρίσκομαι μακριά σου!

Κι εγώ που διένυσα πολλά χρόνια
περιμένοντάς σε και ψάχνοντάς σε
και που κυλούσα πάντα διψασμένος
γύρισα και κοίταξα τα σόδομα της ζωής μου
και σου απάντησα σιωπηλά
πως κάποτε θα πάψω να γίνομαι εγώ
στήλη άλατος
και θα γίνουν τα σόδομα.

Αλλά εσύ δεν άκουγες γιατί φώναζες τις υποσχέσεις σου
τις οποίες παρεμπιπτόντως δε σου ζήτησα να δώσεις

Από το Υπορεαλισμός - Ποιήματα



Κι αφήστε ότι έχετε ευχαρίστηση...